Legolas

GotLink.pl Święta
Boże Narodzenie
bramka sms
bramka sms
Choinka

rzekł Aragorn. – Jest kto¶, kto ma do tego kryształu niezaprzeczalne prawo. Bo to przecież bez w±tpienia palantir ze skarbca Elendila, powierzony strażnicy Orthanku przez królów Gondoru. Zbliża się moja godzina. Tak, wezmę palantir i będę go strzegł. Gandalf spojrzał na Aragorna, a potem ku zdumieniu ¶wiadków podniósł zawinięty w płaszcz

na równe nogi. - Mamy złodzieja! – rzekł Gandalf. – Spiesznie zarzucił płaszcz na leż±c± w trawie kulę. I to ty, mój Pippinie! Bardzo przykra niespodzianka. – Ukl±kł przy zemdlonym hobbicie, który wyci±gnięty na wznak, nieprzytomnym wzrokiem patrzał w niebo. – Co za łajdactwo! Jak± to biedę ¶ci±gn±ł na siebie i

Aragorn niech obejmie dowództwo nad reszt± i rozstrzygnie, kiedy chce z nimi wyruszyć. - Twoja wola, Theodenie – odparł Gandalf. – Ale staraj się jak najprędzej schronić w¶ród gór, w Helmowym Jarze. Jeszcze nie skończył tych słów, gdy dziwny cień padł na dolinkę. Co¶ nagle odgrodziło jasny księżyc od ziemi. Kilku jeĽdĽców

– odparł Gandalf. – Zbyt krótko był w mocy tamtego, a zreszt± hobbici maj± zadziwiaj±c± odporno¶ć. Wspomnienie, a przynajmniej jego groza szybko zapewne zblednie. Nawet za szybko. Czy zgodzisz się, Aragornie, wzi±ć kryształ Orthanku pod swoj± opiekę? Wiedz, że to niebezpieczne zadanie. - Niebezpieczne z pewno¶ci±, ale nie dla wszystkich –

dwoma dniami rozegrała się bitwa. Pippin jeszcze przez dług± chwilę milczał. Słyszał, że Gandalf co¶ sobie z cicha nuci i mruczy jakie¶ urywki wierszy w różnych językach. Tymczasem ziemia mila za mil± umykała spod końskich kopyt. Wreszcie Czarodziej za¶piewał gło¶niej, tak że hobbit zrozumiał słowa pie¶ni; kilka linijek wyraĽnie dobiegło do

Gandalf – lecz dla Gryfa to fraszka. Teren tutaj wzniósł się nieco i jest mniej równy niż za rzek±. Spójrz jednak na Białe Góry, jak zdaj± się już bliskie pod gwiazdami. Tam niby czarne włócznie stercz± szczyty Trójroga. Wkrótce znajdziemy się u rozstajnych dróg i w Zielonej Rozterce, gdzie przed

przykucn±ł podci±gn±wszy wysoko kolana i ¶cisn±ł kulę między nimi. Pochylony nad ni± chciwie, wygl±dał jak łakome dziecko, które z pełn± misk± uciekło w k±t z dala od rówie¶ników. Odwin±ł płaszcz i spojrzał. Powietrze dokoła jakby zastygło i stężało, pełne napięcia. Zrazu kula była ciemna, czarna jak agat, tylko jej powierzchnia